Ik kan niet wachten tot de menopauze!
Net als de meeste aspecten van het ouder worden, wordt de menopauze vaak gezien als iets dat vrouwen moeten vrezen. Maar je kan het ook net zien als een reden om te vieren, zoals deze schrijfster.
Ik zit op dit moment te wachten tot mijn menstruatie begint. Niet omdat ik bang ben dat deze uitblijft, maar omdat ik er vanaf wil zijn. De afgelopen vier dagen heb ik geprobeerd mijn leven te leiden, vrienden te zien en mijn werk te doen zoals gewoonlijk. Maar ik was humeurig, had krampen, last van constipatie en migraine. Ik ben 47 jaar oud en vraag me af hoe lang ik dit nog moet volhouden. Het licht aan het einde van de tunnel is de dag dat mijn menopauze begint en dit allemaal voorbij is. Eerlijk gezegd? Ik kijk ernaar uit.
Het is pas de laatste paar jaar dat ik zo veel last heb van mijn menstruaties. Toen ik voor het eerst ongesteld werd, rond mijn twaalfde, was het nooit zo vervelend. Ik heb het geluk gehad dat ik mijn hele leven vrij korte en lichte menstruaties heb gehad. Toegegeven, ze waren soms een beetje onregelmatig (zoals die keer dat ik een witte linnen jurk droeg op een festival op een eiland dat alleen met een veerboot bereikbaar was en ik twee dagen te vroeg ongesteld werd) en ik had wel eens last van krampen of prikkelbaarheid, maar nooit dagen van tevoren en zeker niet alles tegelijk, zoals nu.
Ik begrijp dat dit allemaal deel uitmaakt van de overgang, de lange en niet zo leuke aanloop naar de menopauze. Misschien is dit de manier waarop mijn lichaam het einde van mijn menstruatie aankondigt: door met een grote knal te eindigen, of door ervoor te zorgen dat ik niet te veel rouw om mijn vruchtbaarheid of me te druk maak over ouder worden.
Het lijkt alsof de menopauze, zoals alle tekenen van ouder worden, iedereen raakt op een manier die je niet helemaal kunt voorspellen. Ouder worden is voor mij niet zo moeilijk geweest. Mijn blonde haar begon grijs te worden toen ik een jaar of 25 was en ik heb er highlights in laten zetten totdat er genoeg platinablond was om mijn witte haren te laten groeien. Mijn lichaam is wat minder strak, maar als iemand die al sinds de basisschool allerlei diëten volgt, heb ik een mooi lichaam helaas nooit met mezelf geassocieerd. Ik heb weleens botox en fillers geprobeerd, maar geen van beide vond ik levensveranderend genoeg om de hoge kosten te rechtvaardigen.
Dus ik laat mezelf ouder worden op een natuurlijke manier, als ik dat zo mag zeggen. Maar vergis je niet: ik laat mezelf zeker niet gaan. Ik ga elke maand voor een Brazilian wax. Ik droeg een minirok met een doorschijnende zwarte blouse naar mijn verjaardagsfeestje. En mijn laatste serieuze relatie was met een man die meer dan 15 jaar jonger was dan ik (en ik had meer zin in seks dan hij, dus op dat gebied nog geen problemen). Ik weet niet of ik er in de overgang op mijn best uitzie, maar ik voel me wel beter dan ooit. Ik voel me het meest mezelf, alsof het zo lang heeft geduurd om eindelijk volledig goed in mijn vel te zitten. Ik ben mezelf, en ik ben niet perfect.
Ik ben me zeker bewust van alle klachten die ik van vrienden hoor en van onbekenden op TikTok. Sommigen voelen zich onzichtbaar in onze maatschappij naarmate ze ouder worden, maar ik persoonlijk zie het net als een verbetering. Je krijgt misschien minder bevestiging van de buitenwereld, maar dat heb ik zelf eigenlijk zelden ervaren. Vroeger was mijn lichaam "open voor het publiek”, maar ik kreeg bijna alleen reacties van onbekenden die dachten dat ik zwanger was of vroegen bij welke kapper ik mijn krullen laat knippen.
In dat opzicht is ouder worden een beloning voor iemand als ik, iemand die haar zogenaamde beste jaren als vrouw heeft doorgebracht terwijl ze worstelde met haar zelfvertrouwen. Nu voel ik me als vrouw in deze maatschappij net sterk en zichtbaar. Ik heb een uitgesproken mening en durf die ook te geven. Ik vind het niet raar om alleen op restaurant te gaan als ik daar zin in heb en ik ben ook niet gegeneerd als ik af en toe tot 4 uur 's nachts in een bar blijf hangen. Het is niet zozeer dat ik mezelf heb omgevormd tot een nieuw persoon nu ik op middelbare leeftijd ben, maar eerder dat ik mezelf nu toestemming geef om simpelweg mijn leven te leiden zonder voortdurend aan mezelf te twijfelen.
In plaats van te treuren over ouder worden, ontdek ik juist vrijheid in deze lange, trage weg naar de menopauze. En weet je wat het grootste teken van vrijheid zal zijn? Datgene waar ik écht niet op kan wachten? Het moment dat ik nooit meer tampons hoef te kopen.
Deze inhoud is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen medisch advies, diagnose of behandeling. Het mag niet worden beschouwd als vervanging voor advies van een arts of andere zorgverlener.