Wat er gebeurde toen ik een maand lang dagelijks rekoefeningen deed

Iemand schreef ons hoezeer tien minuutjes stretchen per dag haar lichaam en geest beïnvloed heeft …

In de maanden daarvoor voelde ik me stijf. Dat was vreemd, want ik had nooit eerder een probleem gehad met flexibiliteit. Over de jaren heen heb ik gedanst, allerlei sporten beoefend en de verschillende vormen van de fitnessrevolutie uitgeprobeerd. Ik ben dan ook altijd in staat geweest om mijn tenen aan te raken. Gemakkelijk.

Nu ik de middelbare leeftijd bereikt heb, geraak ik plots niet meer zo gemakkelijk aan mijn tenen. ‘s Morgens uit bed springen is er ook niet meer bij, het gaat allemaal een stukje trager en moeizamer. Mijn lichaam wil gewoon niet meer buigen. Ik begon me steeds meer af te vragen of ik nu echt de enige was ...

Ik vroeg hulp aan enkele kinesisten die ik ken. Zij vertelden me dat er niet echt één specifieke reden is voor verminderde flexibiliteit bij het ouder worden. Een belangrijke oorzaak voor veel mensen is dat ze minder bewegen, maar dat was op mij alvast niet van toepassing.

Dr. Michele Olson, assistent-hoogleraar sportwetenschappen aan het Huntingdon College in Montgomery (VS) vertelde me het volgende via e-mail: “Wanneer we stretchen, zijn het vooral de pezen die we stretchen. De collageenvezels waaruit die pezen bestaan en die ervoor zorgen dat pezen zo elastisch zijn, regenereren minder efficiënt en ook minder snel naarmate we ouder worden. We stretchen dan oudere peesvezels, die stijver, minder buigzaam en minder gehydrateerd zijn dan nieuwere peesvezels.”

Ze vertelde ze me ook dat stretchen de bloed- en vochttoevoer en de bloeddoorstroming in de pezen kan verbeteren. Via het bloed worden belangrijke voedingsstoffen en vloeistoffen naar al onze vezels gebracht, en dat geldt dus ook voor onze spieren. Enkele experts hadden me verteld dat ze soms zagen hoe oudere mensen hun flexibiliteit konden verhogen door dagelijks rekoefeningen te doen. Plotseling begreep ik veel beter hoe dat kon.

Nog een paar heupblessures later, en nadat een arts me letterlijk opgedragen had te stretchen, besloot ik mezelf uit te dagen om 30 dagen lang elke dag te stretchen. Om te beginnen was mijn doel dat ik zou stretchen waar en wanneer ik maar kon, minstens tien minuten. Ik liet mijn lichaam zelf beslissen welke rekoefeningen ik deed. Dus als mijn heupen stijf aanvoelden, stretchte ik tien minuten mijn heupen. Had ik pijn aan mijn rug, dan deed ik afwisselend de yogahoudingen kat en koe, of deed ik draaioefeningen met mijn ruggengraat.

In de eerste week was het door die losse benadering moeilijk om er een gewoonte van te maken. Op dagen dat ik dansles volgde, telde ik ook het stretchen voor en na de les mee. Als ik ‘s ochtends ging wandelen, dan sloot ik af met een reksessie. Het moeilijkste waren echter de dagen waarop ik geen activiteiten had die uit zichzelf al smeekten om achteraf te stretchen. Eén keer lag ik zelfs al in bed, bijna in slaap, toen ik besefte dat ik die dag helemaal niet gestretcht had. Ik deed toen nog een snelle sessie in bed en beloofde mezelf dat ik de volgende dag betere richtlijnen zou opstellen.


Lees ook het artikel: 5 rekoefeningen voor aan je bureau
 

De tweede week was mijn benadering nog altijd flexibel (grapje), maar was er toch al iets meer structuur. Deze keer besloot ik om de tien minuten nadat ik mijn zoon in bed gestopt had, vrij te houden als rektijd, ook al had ik eerder die dag misschien al gestretcht. Ik besloot ook dat mijn hele lichaam aandacht zou krijgen, van mijn nek tot aan mijn voeten. En ik zou ook wat extra tijd besteden aan de plekken die me irriteerden. Welke stretches ik zou doen, liet ik nog volledig aan het toeval over. Mijn arsenaal was immers groot genoeg, met alles wat ik over de jaren heen opgestoken had uit de turnles, dans, fitness, yoga en fitnessvideo’s (een van mijn favoriete stretchreeksen is afkomstig van de videocollectie Buns of Steel).

Pas toen ik die veranderingen doorgevoerd had, begon ik stilaan een verschil te merken. In het begin voelde ik nog niet echt iets verschuiven in hoe mijn lichaam aanvoelde of hoe het zich gedroeg, ook al kon ik wel al vlotter aan mijn tenen dan in het begin van de maand. In de derde week kreeg ik een vreemde kwaal waardoor ik me niet meer kon inspannen. Geen danslessen dus, geen stevige wandelingen en geen 10.000 stappen per dag. Zelfs nu ik dit schrijf, ben ik nog niet helemaal de oude. Het enige wat ik kon – en kan – doen, is stretchen.

Vanaf dat moment kregen mijn reksessies van 10 minuten een heel nieuwe betekenis. Ze boden me immers de enige kans om mijn lichaam op een bewuste manier te bewegen. Dat was het enige moment waarop ik mijn verlangen om meer te bewegen, kon bevredigen. Dat tintelende gevoel in mijn spieren na het stretchen voelt bijna net zo lekker aan als de vermoeidheid in mijn spieren na een stevige training, wanneer mijn lichaam zo buigzaam als een elastiekje aanvoelt. En het is vooral dat laatste dat de voorbije weken zo veel voor mij betekend heeft.

Tot slot zorgt die simpele dagelijkse afspraak van tien minuten er ook voor dat ik ‘s avonds beter kan ontspannen. Soms doet mijn man mee en stretchen we samen; soms kijk ik televisie tijdens het stretchen; en soms – als het hele huis stil is – geniet ik gewoon van de stilte en kan ik me volledig concentreren op hoe ik me voel terwijl ik lichaamsdeel na lichaamsdeel beweeg.

Vóór dit experiment was stretchen voor mij altijd bijzaak geweest. Tenzij ik ging sporten, stretchte ik vaker niet dan wel. Door deze voorbije 30 dagen echt te focussen op stretchen, heb ik beseft dat die simpele beweging niet alleen voordelen heeft voor mijn lichaam, maar ook voor mijn geest. Vooral omdat deze ‘challenge’ ertoe geleid heeft dat ik echt tijd maak voor mezelf. Tijd waarin ik alleen maar bezig ben met mezelf. Ik ga dus blijven stretchen, denk ik. Minstens drie keer per week, zoals aanbevolen wordt door het American College of Sports Medicine.